40 χρόνια από τον θάνατο του Κώστα Βάρναλη

«Απ’ τα τσακάλια δε γλιτώνεις μ’ εφκές και παρακάλια…
Κι αν είναι ο λάκκος σου βαθύς,
χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς.»

Ο Κώστας Βάρναλης, ο μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης και επαναστάτης ποιητής, γεννήθηκε στον Πύργο Βουλγαρίας, (τότε ανατολική Ρωμυλία - Βόρεια Θράκη) σημερινό Μπουργκάς, στις 14 Φεβρουαρίου 1884 και πέθανε στην Αθήνα στις 16 Δεκεμβρίου 1974.

Το 1919 πήγε στο Παρίσι με υποτροφία και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, φιλολογίας, κοινωνιολογίας και αισθητικής.

Τότε προσχώρησε στον μαρξισμό και τον διαλεκτικό υλισμό και αναθεώρησε τις προηγούμενες απόψεις του για την ποίηση, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο.

Καρπός αυτής της στροφής στάθηκε το ποίημα Προσκυνητής. 

Το καλοκαίρι του 1921 έγραψε στην Αίγινα "Το Φως που καίει", που εξέδωσε ένα χρόνο αργότερα στην Αλεξάνδρεια με το ψευδώνυμο Δήμος Τανάλιας.

Διετέλεσε για κάποιο διάστημα  καθηγητής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, από όπου εκδιώχτηκε με αφορμή ένα δημοσίευμα της Εστίας που δημοσίευσε ένα απόσπασμα από "Το φως που καίει". 

Στράφηκε στη δημοσιογραφία και έφυγε για τη Γαλλία ως ανταποκριτής της εφημερίδας "Πρόοδος.

Το 1927 τύπωσε τους Σκλάβους Πολιορκημένους. 

Το 1929 παντρεύτηκε την ποιήτρια Δώρα Μοάτσου. 

Το 1932 εξέδωσε την Αληθινή απολογία του Σωκράτη. 

Το 1935 πήρε μέρος ως αντιπρόσωπος των Ελλήνων συγγραφέων στο Συνέδριο Σοβιετικών Συγγραφέων στη Μόσχα και μετά εξορίστηκε στη Μυτιλήνη και τον Άγιο Ευστράτιο. 

Στην Κατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ως μέλος του ΕΑΜ. 

Tο 1956 τιμήθηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών.

Το 1959 τιμήθηκε με το  Βραβείο Ειρήνης Λένιν.

Στο video που ακολουθεί, παρακολουθείτε στιγμιότυπα από την κηδεία του