Οι μέρες πλησιάζουν. 5 Ιούνη Ημέρα περιβάλλοντος
Μέρα που άλλα χρόνια οργανώναμε συναυλίες για το περιβάλλον,
δενδροφυτεύσεις, εκθέσεις φωτογραφίας, ομιλίες, εκδρομές με τα σχολεία
κι ένα σωρό άλλες δράσεις οικολογικού χαρακτήρα. Τόσα χρόνια μας έγινε
συνήθεια τι νόημα θα δίναμε σ' αυτή τη μέρα, πως θα κάναμε πράξη το
σεβασμό στη φύση και στη μάννα γη.
Αυτή τη φορά όμως κάτι άλλο κατακλύζει τη σκέψη μου για αυτή τη σημαδιακή μέρα.
Ημέρα δίκης για έναν άνθρωπο που όλη του η ζωή και η δράση ήταν σε άμεση
συνάρτηση με τη προστασία και την αγάπη στο περιβάλλον. Στα ζώα και στα
φυτά, στα άγρια και στα ήμερα, στα έμψυχα και στα άψυχα. Σε ότι έπρεπε
να σωθεί, να προστατευτεί, να διατηρηθεί.
Αλλά και στους ανθρώπους. Στους ανθρώπους που γκρεμίστηκε η γη κάτω από τα πόδια τους από τη μια στιγμή στην άλλη.
Τι τραγικό λοιπόν για ένα στρατευμένο πολίτη που δε δέχεται η ιστορία να
γράφεται χωρίς κι αυτός να βάζει το δικό του λιθαράκι. Που ενώ περνάει
κάτι από το χέρι του να μην το κάνει από φόβο. Έναν άνθρωπο που κατ'
αυτούς έπρεπε να κοιτά, να ζει αμέτοχος, ανθρώπους να αυτοκτονούν,
δικαιώματα χρόνων να καταργούνται, κόσμο να υποφέρει και να μη
συμμετέχει σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας μιας και ήταν δημόσιος υπάλληλος.
Αλλά και μετά που πήγε στη σημαδιακή διαδήλωση της 28ης Οκτωβρίου του
2011, που έφαγε ξύλο μπροστά στα μάτια του δεκαπεντάχρονου παιδιού του,
που σακατεύτηκε ψυχικά και σωματικά, κάποιοι του είπαν ότι δεν θα υπήρχε
πειθαρχική δίωξη αν ζητούσε συγνώμη. Συγνώμη γιατί, ξαναγύρισαν οι
καιροί που έπρεπε να κάνουν οι αριστεροί δηλώσεις μετανοίας στα
Μακρονήσια και στις εξορίες;
Κι αν άλλαξαν οι συνήθειες, αν άλλαξαν οι κυβερνήσεις, αν μιλάν τώρα για
διαφάνεια, για ανάκαμψη και άλλα τέτοια ωραία λόγια, κάποιοι βάλαν το
στήθος τους μπροστά για να γίνει αυτό όπως είπε και ο γέρο Ματρόζος στον
ναύαρχο υπουργό Κανάρη: «Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα
οι καπετάνιοι σαν κι εσέ δεν θα φορούσαν στέμμα».
Είναι τουλάχιστον ανήθικο να τιμωρούν υπεύθυνους και δημοκρατικούς
πολίτες-αγωνιστές και να τους κάνουν θυσία στο βωμό των Τροϊκανών.
Θέλουν ονόματα δημοσίων υπαλλήλων. Όλα σ' ένα τσουβάλι λοιπόν και τα
ξερά και τα χλωρά.
Τραγική η μοίρα του στρατευμένου, τραγική η μοίρα όλων αυτών που έμαθαν
να λένε το μεγάλο ΟΧΙ, αντί το μεγάλο ΝΑΙ που θα άνοιγε όλες τις πόρτες.
Το ΟΧΙ αυτό τους ταλαιπωρεί και τους καταδιώκει αλλά αν ήταν να
ξεκινήσουν απ' την αρχή πάλι ΟΧΙ θα έλεγαν.
Προσπάθησα όλο το πρόσφατο διάστημα να γιατρέψω τις πληγές μου με τα
χρώματα και τις μυρωδιές της άνοιξης. Τα λουλούδια μου ήταν πάντα πιστά.
Πιστό το φεγγάρι που λούζει τη θάλασσα με το φως του στην Πλάκα ή στους
Μύλους με την αρχέγονη ομορφιά και το πέταγμα του ερωδιού. Μαγεύομαι
απ' την ομορφιά και θέλω να πετάξω στον κάλαθο των αχρήστων όλα τα
άσχημα που με βαραίνουν. Να γίνω εγώ ο γιατρός του εαυτού μου. Ούτως ή
άλλως οφείλουμε να επιβιώσουμε.
Ευτυχώς που μάθαμε να χαιρόμαστε με τα μικρά και όμορφα πόσο μάλλον με
τα σπουδαία της φύσης, της ψυχής και του νου. Και παρόλο που νοιώθω
ελεύθερη πολιορκημένη εξακολουθώ να πιστεύω στη δύναμη του ανθρώπου.
Σιγοτραγουδώ τους στίχους του Ναζίμ Χικμέτ «Για μένα λοιπόν το πιο
εκπληκτικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο είναι ένας άνθρωπος που τον
μποδίζουν να βαδίζει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε».
Υποκλίνομαι λοιπόν σ' όλους αυτούς τους αλυσοδεμένους που αλλάζουν τον ρου της ιστορίας σ' όλα τα μήκη και πλάτη της Γης.
Φιλιππάκη Ελένη
23-05-2013
Πηγή: http://merambellonews.blogspot.gr
