ΙΣΛΑΝΔΙΑ Μια φορά κι έναν καιρό, εκεί στην βορειοδυτική άκρη της Ευρώπης, ήταν μια μικρή νησιωτική χώρα όμορφη, χαλαρή, οργανωμένη, παγωμένη...αλλά τακτοποιημένη.  Χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά όχι της Ευρωζώνης.  Μια χώρα στην οποία μάχονται προαιώνια τα στοιχειά της φύσης.  Οι παγετώνες με την ηφαιστειακή λάβα. Αλλά και οι πιο σκληροί εκπρόσωποι των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων.  Μια μικρή νησιωτική χώρα στο μάτι του κυκλώνα, οικονομικά και γεωφυσικά…   Τα τελευταία χρόνια βρέθηκε στην επικαιρότητα τόσο για την έκρηξη του ηφαιστείου της όσο και για την πτώχευσή της. Το 2008 λοιπόν,η Ισλανδία ε πτώχευσε. Δεν απέφυγε δηλαδή αυτό που προσπαθούμε μάταια να αποφύγουμε εμείς εδώ και δυο χρόνια. Το χρέος της το 2007 ήταν 900% του ΑΕΠ! Έρχεται και η οικονομική κρίση του 2008 με αποτέλεσμα οι τρεις τράπεζές της να πτωχεύσουν και το νόμισμά της να χάσει το 85% της αξίας του έναντι του ευρώ. Ο πανικός ήταν αναπόφευκτος. Ο πρωθυπουργός της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης συνασπισμού Γκέιρ Χόρντε βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις για την παροχή δανείου ύψους 2,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αγγλία και Ολλανδία θα έδιναν ακόμα 2,5 δισεκατομμύρια. Όμως εμφανίστηκαν στο σκηνικό ΔΝΤ και ΕΕ και προτείνουν να αναλάβουν να..σώσουν τους Ιρλανδούς! Κατεβαίνουν σε πρόωρες εκλογές, τον Απρίλιο του 2009, αλλά η κυβέρνηση που προέκυψε γρήγορα βρέθηκε σε δυσμένεια, γιατί έπρεπε να πληρώσει πάνω από 3 δις ευρώ. Κάτι που σήμαινε επιπλέον θυσίες για τους πολίτες, πράγμα που αυτοί δεν δέχτηκαν γιατί δεν θα το άντεχαν. Τα πολιτικά κόμματα δεν είχαν άλλη επιλογή από το να στηρίξουν την άποψη των πολιτών που δεν είχαν άλλες δυνάμεις να πληρώνουν.  Ο πρωθυπουργός Όλαφ Ραγκνάρ Γκρίμσον αρνήθηκε να επικυρώσει τον νόμο το οποίο ανάγκαζε τους πολίτες να σηκώσουν τα βάρη των Ισλανδών τραπεζιτών και συμφώνησε να συγκαλέσει δημοψήφισμα.  Όταν όμως η Ισλανδία ετοιμαζόταν για δημοψήφισμα,  η πίεση από το ΔΝΤ αυξήθηκε και απειλούσε την χώρα να στερήσει οποιαδήποτε βοήθεια.  Η Βρετανική κυβέρνηση απειλούσε να παγώσει τις καταθέσεις και τις αποταμιεύσεις των Ισλανδών. Τα επιχειρήματα όπως τα περιγράφει ο ίδιος ο Ισλανδός πρωθυπουργός: “Μας έλεγαν ότι ή θα ακολουθήσουμε το πρόγραμμά τους ή θα γίνουμε Κούβα” Στο δημοψήφισμα που ακολούθησε, το 93% των Ισλανδών ψήφισαν κατά της πληρωμής των χρεών. Επόμενο ήταν το ΔΝΤ αμέσως να παγώσει τους δανεισμούς . Οι Ισλανδοί όμως δεν είχαν πια τίποτα να χάσουν. Η κυβέρνηση ξεκίνησε έρευνες για αστικές και ποινικές ευθύνες κατά των όποιων υπευθύνων για την οικονομική κρίση. Αξιωματούχοι και τραπεζίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Ο πρώην πρωθυπουργός Γκέιρ Χάαρντε και τρεις υπουργοί του εγκαλούνται για αμέλεια κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2008 που προκάλεσε την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος της σκανδιναβικής χώρας! Η χώρα υιοθετεί νέο Σύνταγμα το οποίο συνέταξαν πολίτες που δεν ήταν ενταγμένοι σε κανένα κόμμα. Το Σύνταγμα γράφτηκε στο διαδίκτυο, για να μπορούν οι συντάκτες του να δέχονται σχόλια και θα παρουσιαστεί στις επόμενες εκλογές. Αποτέλεσμα: Μόλις έγινε φανερό ότι οι τράπεζες της χώρας δεν ήταν δυνατό να σωθούν, η κυβέρνηση παρενέβη, θωράκισε τους εγχώριους τραπεζικούς λογαριασμούς και άφησε τους διεθνείς πιστωτές να κλυδωνίζονται. Οι Ισλανδοί καταφέρνουν να διαγραφούν από τις τράπεζες δάνεια των νοικοκυριών που αντιστοιχούν στο 13% του ΑΕΠ της χώρας! Επιπλέον, απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας θεώρησε παράνομα τα δάνεια που είναι συνδεδεμένα με ξένα νομίσματα, με αποτέλεσμα να μη χρειάζεται πλέον τα νοικοκυριά να καλύπτουν τις απώλειες (από την υποτίμηση) της ισλανδικής κορώνας. Δημοσκοπήσεις που διεξάγονται δείχνουν τώρα ότι οι Ισλανδοί δεν επιθυμούν να ενταχθούν στην ΕΕ, όπου η κρίση διαρκεί για τρίτο χρόνο. Η Ισλανδία με πολύ λιγότερο πληθυσμό από την Ελλάδα, είναι όσο η μισή Κρήτη, ζει ουσιαστικά μόνο από την αλιεία! Δεν βιομηχανία, ναυτιλία, γεωργία, κτηνοτροφία και πλουτοπαραγωγικές πηγές όπως εμείς, έχει όμως ανάπτυξη 3,1% και περίπου 7% ανεργία! Το θέμα ΙΣΛΑΝΔΙΑ δεν έχει βγει στον αέρα, αποσιωπάται ευλαβικά... Εξ άλλου δεν θέλουν να χρησιμοποιηθεί σαν "κακό παράδειγμα"...εδώ παίζονται μεγαλύτερα οικονομικά συμφέροντα! Μήπως -λέω μήπως- κάνουμε κάτι πολύ λάθος?